Nabasa ko ito sa Star noong Lunes.
Noong bata pa daw si Kris at pabalik na sa Pilipinas si Ninoy, tinanong nya ito kung bakit nais pa niyang umuwi samantalang kumportable at safe na ang buhay nila doon sa Boston.
Ang sagot ng ama niya:
“Because we are Filipinos, the Philippines is our home and nobody will make the Philippines great except us.”
Amen.
In behalf of the Dumagat community of Norzagaray, Bulacan, we would like to thank everyone who contributed to the success of the recently-conducted medical mission in Sierra Madre. Last weekend, our team provided medical service to approximately 200 IPs from Sitio Anuling. They were also provided with medicine and food which were made available through your generous donations. In addition, a group of volunteers conducted basic art classes for the children of the community. Again, none of these would have been possible without your help.
Our special thanks go to the people who gave their time and expertise to ensure the accomplishment of our goals. We thank the doctors and nurses who carried out the medical consultations despite the weather conditions. We also thank the doctors who, regrettably, were not able to participate in the medical mission but nevertheless, provided time and knowledge when necessary during pre-event consultations. Again we thank everyone who gave donations in cash and in kind. Your generous gifts went a long way and were very much appreciated. Lastly, we wish to thank our corporate sponsors B Takeda, Bayer, and Unilab for their kind gifts of medicine that were very crucial to the success of the project.
The Dumagats are one of our many communities and there are more out there who are in need of aid and assistance. Hence, despite the many hurdles that are inevitably part of organizing community activities, we will continue sharing what we have, doing what we can, and contributing towards nation-building. And as we go along the way, we hope that we will still be able to count on your support and generosity and that you will continue to be one with us in trying to achieve our vision of a better Philippines and a better way of living for our Filipino brothers and sisters.
Maraming salamat po.
UP Outdoor Recreation Group
Philippine Science High School Class of 1996
Marahil ay meron lang talagang mga taong mahirap maintindihan. Kahit ginawa mo na ang lahat at maayos naman ang kinalabasan, pilit at pilit pa ring hahanap ng gusot. Siguro ganun lang talaga. Kailangan nilang sila ang may huling salita. Ewan.
Naalala kita. Kung sana nanatili tayong magkaibigan, ikukuwento ko sayo ang mga nangyayari. Kilala mo naman sila kaya baka mas maiintindihan mo. Kaya lang umalis ka ng hindi nagpapaalam.
Minsan na kaming inakusahan ng isa sa amin na ginagawa lang naming ang mga bagay-bagay dahil sa self-absolution. Hindi naman kami kumontra. Sabi nga noon ni Abby, hindi mo naman malalaman ang totoong motibo ng mga tao. Sabi naman ni Joey, hindi na mahalaga kung ano pa man ang dahilan, ang mahalaga ay kumikilos ka. Medyo marami na rin ang isinasakripisyo namin para sa mga gawaing ito. Kaya sana naman, wala na lang husgahan.
Nakakapagod na rin minsan. May mga panahon na gusto ko ng bumitaw. Parang ito na lang at ito ang ginagawa ko. Sa dati kong naging trabaho ganito rin ang prinoproblema ko. Hanggang sa sariling oras ganito pa rin. Nakakapagod.
Pero naalala ko yung sinabi mo nung minsang nagkaron na rin ako ng ganitong hinaing. Pinaalala mo yung usapan natin noong una tayong nagkakilala. Na sinabi ko na itutuloy ko itong ginagawa ko hanggang kaya ko.
Kaya pa naman. Andito pa naman ako. Hindi pa naman ako naliligaw. At hanggang may mga taong naniniwala, andito lang ako.
Hindi ito ang unang ipinaskil ko dito tungkol sayo, pero palagay ko ito na ang huli. Sa mahigit isang taon na tayo’y naging magkausap at magkaibigan, hindi ko masasabing nagkakilala tayo ng lubos. Ngunit, di ka man maniwala, naging malaking bahagi ka ng pagbabagong naganap sa pagkatao ko. Kaya salamat.
:)
May giyera sa Mindanao. May giyera pa rin sa Iraq. May giyera din yata dun sa kabilang kalye.
May napulot na bangkay ng isang lalaki sa UP. May napulot na bangkay ng batang babae sa Ilocos. Maraming bangkay ang napupulot sa Lanao.
Umakyat kami ng bundok wala kaming makitang puno. Bumaba kami ng bundok andun lahat ng troso.
Si Ces Drilon kinidnap. Si Francis M may leukemia. Si Frank dumating, galit na galit, sinira ang kabuhayan ng mga tao sa Panay.
Mahaba ang pila ng mga bumibili ng NFA rice. Maiksi ang pila ng mga bumibili ng gas.
Walang gustong bumili ng isdang galing sa Romblon. Walang pambili ng isda ang mga galing sa mga barangay dito. Ilang taon pa at wala na ring mabibiling isda sa mga merkado.
Ang gulo. Buti na lang wala ka dito. Siguro wala ka ring magagawa kundi umiyak ng umiyak dahil sa sobrang gulo.
Tahan na. Kaya nating gawan ng paraan yan. Marami tayong kasama. Isa-isahin natin, hawak-kamay tayo. Pangako yan.
Ayan ha, may birthday gift na ako sayo.
Maligayang bati, kiddo.
Di mo man ako ibigin, paulit-ulit kong sasabihing mahal na mahal na mahal kita. Sakali mang ako’y kamuhian, ilang beses mo mang iwanan, mamahalin pa rin kita. Kung di man sa kasalukuyan, maaring sa kinabukasan, mahalin mo rin ako. Kung di man magkatotoo ang pinapangarap ko, sa’yo pa rin ang puso ko.
Kung di man sa kasalukuyan, maaring sa kinabukasan, mahalin mo rin ako. Kung di man magkatotoo ang pinapangarap ko, sa’yo pa rin ang puso ko.
Di man dumating ang araw na makita ko ang ilaw sa’yong mga mata, mahal pa rin kita. Di man tumigil ang ulan, pagtaguan man nang buwan, mamahalin pa rin kita. Kung di man tanggapin ang awit nitong pusong lumalapit, hindi ako mamimilit. Wag ka sanang magagalit kung ako’y paulit-ulit. Hanggang dito na lang. Bukas ulit.
Tara. Manood tayo ng The Jerks bukas sa Bistro. :)
The Dumagats and the Aetas depend greatly on nature to survive but only on meager supply. The Dumagats have to take a 2-hour banca ride (if there is banca available to them) to get to Norazagaray, Bulacan to trade yantok for rice, salt, and medicines. On the other hand, the Aetas have to wait for the truck that comes to their place once a week. This is where they get the chance to trade their charcoal with some supplies that the truck had brought like instant noodles, junk foods, canned goods, and medicines, if there’s any. Without the truck, the Aetas will travel by foot, carrying loads of charcoal and will arrive a day after at the marketplace. This trading system emanated greatly from need of food and medicines, although, their medical and health needs were being set aside because they can only barter for rice and salt as main necessity.
The first of the med missions will be held on August 16-17 to benefit the Dumagats of Sierra Madre particularly in the area of Norzagaray, Bulacan.
WE ARE LOOKING FOR VOLUNTEER DOCTORS AND KIND SOULS WHO WOULD LIKE TO DONATE OR HELP SOLICIT MEDICINE FOR THE PROJECT.
Please contact Michelle (YM: micamaldita, Mobile: 09204469728, Email: mencomienda@gmail.com) to donate, volunteer, or for any questions or concerns.
Hindi ako masyadong interasado sa Olympics kasi wala naman akong alam sa sports. Nung bata pa ako ayaw akong isali ng mga kaklase ko sa mga laro, kahit patintero, handball, o Chinese garter pa yan, kasi siguradong kung san mang grupo ako masali, talo. E pano naman kasi hikain na nga ako noon, lampa pa.
Kaya hindi na rin ako nahilig maglaro ng kahit na anong sport. Nung high school sinubukan kong maglaro ng softball. Kaso ni isang beses hindi ko ata tinamaan yung bola. E di nag-football na lang ako. Kaso hindi rin pala ako marunong sumipa. Kaya sinubukan ko na lang maglaro ng mga non-team sports. Kasi naisip ko, kung wala kang teammates, walang sasama ang loob sayo kung ikaw ang dahilan ng pagkatalo ng team. So nag-aral ako mag-taekwondo, teacher ko si Kim Gun Do. Inayawan ko rin pagka-ilang buwan. Hindi ko pala naintindihan ang ibig sabihin ng sparring.
Pagdating ng kolehiyo nag-prerog ako ng basketball kay Ma’am Juliano. Naisip ko sa kakapanood ko kina Alvin Patrimonio at Richie Ticzon, siguro naman kaya ko na yung larong yon. Alam ko naman ang ibig sabihin ng travelling at double dribble. Kaso nasigawan pa rin ako ni Ma’am J. Hehe
Ewan. May mga tao ata talagang hindi binabagayan ng sports. Magaling naman akong magkabisa ng mga rules. Hindi ko lang talaga alam ang gagawin kapag may pumito na.
Kaya syempre, laking gulat ko nung kailang nakapulot ako ng bola. Syempre hindi ko alam kung anong gagawin dun. E ikaw ba naman, iniiwasan mo ngang maglaro, hinagisan ka pa rin ng bola. E di syempre matataranta ka. Lalo nang hindi ka handa, kapag pumasok ka sa korte, baka madapa ka lang. Mapapahiya ka na, magkakapasa ka pa. Aruy.
E baka ikaw interasado ka. Baka alam mo kung anong dapat na ginagawa sa bola. Eh di eto yung napulot ko, ibinibigay ko na sa iyo, iyo na lang. Bahala ka na dyan ha.
;D
Recent Comments